موسير
چه خاصيتى دارد و در تقويت نيروى جوانى تا چه حد موثر است ؟
بسيارى از فرهنگهاى قديمى نام ((موسير)) را به اشتباه منسوب به شهرى مى كنند كه معروف به ((آسكالون )) در فلسطين بوده است و عقيده داشته اند كه موسير ابتدا در آن شهر بوده و از آنجا به نقاط ديگر عالم پراكنده شده است .
اين اشتباه از ((پلين )) گياه شناس معروف روم قديم شروع شده است كه او به نقل قول از((تئوفر است )) گفته است كه ، موسير منسوب به شهر اسكالون هست . اين گفته هم كه جنگجويان صليبى موسير را از شهر آسكالون به اروپا آوردند، درست نيست ... در حقيقت موسير به حالت وحشى نه در فلسطين و نه در جاى ديگرى پيدا نشده است و كشت آن از قرنها قبل و شايد از قرن اول ميلادى معمول شده است و اكنون بيش از دو هزار سال است كه آن را مى كارند. موسير شبيه به سير و پياز است ولى سير و پياز نيست .
چون برخلاف پياز گلهاى آن تخم نمى دهد و داراى پيازچه هاى زيادى مى شود.
سير نيست زيرا بوى آن مطبوع است و برعكس سير زياد سخت نيست ، لطيف و نرم است و زود كوبيده و له مى شود. موسير گونه هاى زيادى دارد كه بهترين آن رنگ قرمز مسى دارد كه آن را خشك مى كنند و مى سايند و در ادويه طباخى وارد مى كنند.
گرد موسير به غذاها مخصوصا سوسهاى بى مزه طعم خوبى مى دهد.
از دو هزار سال پيش ، يعنى از ظهور حضرت مسيح به اين طرف يونانيان و روميان موسير را در اغذيه خود مصرف مى كردند.
((اويد)) در كتاب خود، موسير را از ادويه اى كه نيروى جنسى را تقويت مى كند نام برده است .
موسير در دوران قرون وسطى و دوره رنسانس در فرانسه به گياهى معروف شده بود كه معده راه تقويت مى كند، به عمل هضم كمك مى كند و سنگ و شن كليه را دفع مى سازد.
پزشكان مكتب ((سالرن )) موسير را بيشتر جزو ادويه معطر براى غذا مى دانستند و زياد به خواص دارويى آن توجه نداشتند و عقيده داشتند كه مصرف موسير اشتها را زياد مى كند عمل هضم را آسان مى سازد و دفع عرق بدن را افزايش مى دهد و در حقيقت سموم خون را از بدن خارج مى سازد.
در قرون چهاردهم ((تايلوان )) در كتاب طباخى خود كه درباره غذاهاى گوشتى نوشته است ، گرد موسير را در سوس و انواع غذاهاى گوشتى وارد كرده است .
((لورى )) كه در قرن هجدهم مى زيست و از پزشكانى بود كه در ريشه طب و بهداشت غذايى تخصص داشت ، موسير را اشتها آور دانسته و مصرف آن را براى دفع سنگ كيسه صفرا و كليه و مثانه و باز شدن ادرار مفيد دانسته است ... او مصرف موسير را در مواقعى كه هوا اختلال دارد و اشتها كم مى شود، براى مبارزه با اختلال هوا و تحريك اشتها توصيه كرده است .
بعضى از نويسندگان هم در معايب موسير عقيده دارند كه مصرف آن حرارت بدن را زياد مى كند و عطش را افزايش مى دهد و موجب توليد سردرد مى شود.
امروز موسير گياهى است كه در رديف ادويه غذايى جا گرفته است و اهميت زيادى براى خود جلب كرده است زيرا، مصرف آن طعم اغذيه را لذيذ مى كند.
موسير در اغذيه موجب تقويت معده مى شود و عمل هضم را آسان مى سازد. آشپزهاى ماهر فرانسوى از موسير براى لذيذ كردن ماهيهايى كه بى مزه هستند، استفاده مى كنند و مخصوصا ماهى قزل آلا را با آن تهيه مى كنند.
استادان آشپز فرانسوى موسير را براى سوسهاس غذا مخصوصا براى گوشت خرگوش و دلمه گوجه فرنگى و بادنجان بكار مى برند. در آشپزخانه خانمهاى كدبانو، موسير مقام والايى دارد و خانمهاى فهميده گرد موسير را در سالاد سيب زمينى و همچنين در سركه سالادهاى سبزى مى ريزند و به اين وسيله طعم و مزه مخصوص به سالادها مى دهند كه همه آن را دوست دارند.
موسير در عين حال كه معده را تقويت مى كند، خواص اشتها آورى دارد كه با رنگ قرمز مسى خود طعم مخصوصى به غذا مى دهد و سوسهاى بى مزه را، مطبوع و لذيذ مى سازد.
براى كاشتن موسير بايد پياز آن را در بهار خريد و در زمينى كه خاك آهكى دارد كاشت .
موسيرهاى كوچك را براى كنسرو و موسيرهاى درشت را براى طباخى مصرف مى كنند