سوز ها و درد دل های شما را موشکافانه رصد و در بین کلام وگفتارها بود موضاعاتی که حقیر را بر نگارش این دلنوشته ای به پیغام در دنیای مجازی وا داشت.

اصول را بر مبنا اول طلب زشما دارم .

که جسارت حاصله را بر من نادیده گرفته و این حریم خصوصی رابااجازه دق البابی کرده باشم.

به بزرگی آن دلی که در سوز وتاب و حسرت است مرا بخشایده باشید

. شاید من جای شما باشم از نظر...

؟ ولی تجارب و آموزه های من در طول این همه زمان هم در غربت وهم در وطن خود به من آموخت که باید زندگی کنم و آن زندگی را که به(( زنده مانی و ذندگی ندهم...))

و اجازه گشودن باب دل را به هر کسی ندهم که مایه عبرت دیگران بودن سخت برایم خواهد بود ...

و زخم خنجر زبان دوست و خودی از تیر هر دشمنی بدتر...کشنده تر

بس گلم عزیزم جانم و ای ... کم از قتال با دل کن بیا و آشتی در ورا آن دل کن دنیا که به اخر نرسید گر هم رسید به ما چه رسید ...

حسابی و کتابی هم گر باشد همان حاصل جمع کار خود ما به ما خواهد رسید.در جهان کنونی واژه ها بسیار سیال و متغیر هستند تناسب ریاضی آن را باید پیدا کنی...

توسل به داور و مسکن را چه سود ... مایه در آرامش جسم را بایدی تا توان تحمل در روحت آیددیدی...

این همه یاس و نا توانی و ناله خرد زسر به برددیدی! پرستو من دانی که من خود پرستور بودم و به امید بازگشتی دوباره به خانه و کاشانه ...

اری سیر زمان در مکانم کرد چون نقطه همیشه جا بجایم کردو مهاجر پرستویی شدم و آنهم پرستویی غریب در مکانهای غریب..

دل صاف دار و قامت بلند آموزه از دل و جان و عقل بگیر و بر آنها که چنین سخت گرفتند یقین کن ره به جایی نخواهند برد ...

شیریننکم گل واژه محبت آینه مرات جسم و روح میازار اندیشه رها ساز راه را تو خود هموار ساز ...

بگویم باز زخود ... آری سوز و تاب همیشه بود تب تا اوج نهایت فارالهایت مغز استخوان می سوخت تا سحر می شد آرام جانم دوباره میسوخت ره به جایی نبرده و ساکن کوی بلا شدم تا که جور کش جفای زمانه خود باشم...

از خودی و خودیها و از آنهایی که بودند...؟

بدان من هم فرهادی دیگر شدم در این زمان و مکان

تیشه محکم به سنگ میزنم و صدای آهن و سنگ مانع شنیدنم شود که دیگران چه می گویند ...را نشنوم

بیا و فرهاد خود به آن اندازه بخوان که او هم تو رابه همان خواند ...

سویه به سوی دو سویه بایدی اندیشه در کالبد یک من و من دیگر باید

آن دومن را ما بایدی دگری دگر نیست ...؟

این ما را چه سود از این همه من سوخت...گفتن ها به زبان کلام عمل بایددیدی

…منو ببخش که در کلام قدری در حاشیه سخن گفتم و نوشتم و حال در این ماورا عالم مجازی باز به جبری که جبرا به اختیار است آری در کنار صد اختیار یک جبر کافیست که آن را من دارم می گویم ...

من خود را از روی تعداد موانعی که در مسیرم قرار گرفته است معنی نمی کنم؛
من خود را از شجاعتی که پیدا کرده ام تا هدفهای تازه ام را با جدیت دنبال کنم معنی میکنم...
من خود را از روی تعداد ناامیدی هایی که با آنها موجه شده ام معنی نمی کنم؛
من خود را از روی بخشش و ایمانی که برای آغاز دوباره پیدا کرده ام معنی می کنم...
من خود را از روی اینکه یک رابطه چقدر بطول انجامیده است معنی نمی کنم؛
من خود را از مقداری که تا کنون عشق ورزیده ام و خواهم ورزید معنی میکنم...
من خود را از روی دفعاتی که زمین خورده ام معنی نمی کنم؛
من خود را از روی دفعاتی که روی پای خود ایستاده ام و مبارزه کرده ام معنی می کنم...
من درد خود نیستم...
من گذشته ام نیستم...
من آنی هستم که از آتش برخواسته است

هنوز صدای فرمانده جوخه آتش را به گوشهایم دارم

که فرمان آتش به اختیار را داد .

اری من همانم که در مقابل

ان

آتش گلوله ها سر خم نکردم .و زمان یقین تو هم به یاد داری

آن روز خونین را"بس منو باز بدان که من خود آتش هستم و از تبار آتش

و امید وارم که سایه الطاف کریمه اهورا مزدا تو را ایمن و سلامت در همه حال دارد...

ایمیل خصوصی